يادداشت هاي من

شام غریبان

2009-01-07T13:18:00.002-07:00

دسته شام غریبان حسینه محله مون به نظرم بهترین دسته بود. بدون طبل و سنج و پرچم و بلندگو یا هیچ وسیله اضافی فقط دو گروه می شدن. گروه اول می خوند و سینه می زد:

خیمه ها می سوزد و شمع شب تارم شده

در شب بیماریم آتش پرستارم شده

بی کسی یارم شده

غم پرستارم شده

حسین.

بعدش نوبت گروه دوم می شد که جواب بده:

یک طرف نعش برادر یک طرف نعش پدر

عمه ام زینب پرستار یتیمانم شده

بی کسی یارم شده

غم پرستارم شده

حسین.

صدای سینه زدنشون مرتب بود و خوندنشون سوزناک. اون لحظه بود که دلم برای امام حسین و خانواده اش می سوخت و اشکی به چشمم می اومد. امسال هم این دسته رو دیدم. وقتی تلفنی با خواهرم صحبت می کردم همون زمان دسته داشت از دم خونمون رد می شد. پنجره رو باز کرد و گوشی تلفن رو بیرون نگه داشت تا بشنوم. انگار که مثل سالهای گذشته روسری سرم کردم و دم پنجره ایستادم و دارم بهشون نگاه می کنم. چهره های آشنا و بعد از دور شدن دسته و کم شدن صداشون زنها و بچه هایی که دنبال دسته راه می افتن. همه از جلوی چشمم رژه می رفتن. حال خوبی بود. به یکی از دسته های محرم رسیدم و حال و هوای اون زمانهای دوست داشتنی برام زنده شد.

برخلاف خیلی ها که میگن این چیزا مسخره است و این کارها رو نباید کرد ولی می خوام بگم با همه این حرفا من هنوز هم دوست دارم برم بیرون و دسته نگاه کنم و شربت نذری بخورم و آتیش زدن خیمه ها رو ببینم.

2009-01-02T13:04:00.002-07:00

سال نو میلادی رو با شادی شروع کردم. در میون جمعیت خوشحال و هیجان زده و با رقص و شادی و در کنار عزیزانم.

خوب من دوباره برگشتم. یه مدتی خیلی تنبل شده بودم. البته دلیل اصلی ننوشتنم چیز دیگه ای است. اون اوایل خیلی ذوق زده بودم و آدرس اینجا رو به کسانی دادم که الان پشیمون هستم. هرچیزی که دلم می خواد رو نمی تونم بنویسم. اینه که اینجا رو دوست ندارم و خونه امن خودم نمی دونم. می نویسم حتما حداقل هفته ای یک بار ولی نه از همه چیز. پست قبلی هم ناخواسته پاک شد.

شیرین ...

2008-11-19T13:35:00.002-07:00

سردمه . طبق معمول بعد ناهار هوس یه چیز شیرین کردم . یه بسته بیسکویت توی کشوی میزم دارم . بی خیال رژیم می شم . کشو رو باز می کنم و یکی بر میدارم . یهو یادم می افته صبح که از خونه میومدم توی جیب کاپشنم یه شکلات گذاشتم با یه دونه انجیر خشک . چیزایی که هردوش علاوه بر شیرینی خودشون برای من شیرینی عشق و محبت مامان و خواهرم رو هم یادآوردی می کنن . یاد بابا می افتم که همیشه به خواهرم می گفت تو شیرین ترین عسل دنیایی . راست می گفت . شکلاته فکر کنم از شیرینیهای تبریز باشه که از مغازه کنار کافه نادری خریدیم . انجیر خشک رو هم حتما مامان از آجیل فروشی های چهارراه مخبرالدوله گرفته . بیسکویت رو بر میگردونم سر جاش . می رم یه چای داغ برای خودم می ریزم و شکلاتم رو همراهش مزه مزه می کنم . گرم میشم نه از گرمای چای که از گرمای عشق بی انتهایی که از این سر دنیا هم همیشه حسش می کنم .

باز هم با خودم این جمله رو تکرار می کنم : من خوشبختم .

گذر عمر

2008-11-07T11:44:00.009-07:00

همیشه بر این عقیده بودم که اگه کسی بخواد و بلد باشه زندگی خوبی داشته باشه و لذت ببره می تونه حتی با امکانات کم . ولی اگه کسی درست زندگی کردن رو بلد نباشه هرکاری بکنه هم نمیتونه از زندگیش لذت ببره . بعد از ازدواجم خیلی از دوستام از من پرسیدن مجردی بهتر بود یا حالا که ازدواج کردی ؟ جواب من برای اونا هم همین بود که کسی که درست بخواد زندگی کنه فرقی نمی کنه که مجرد باشه یا متاهل در هر حال از شرایطش راضی خواهد بود و همینطور برعکس . یه مدتی بود و یا شاید هنوز هم هست که من شده بودم حالت دوم قضیه . انگار که خودم می خواستم از زندگیم لذت نبرم . این جریان رو به مهاجرتم به ازدواجم به دوستام خلاصه به زمین و زمان ربط می دادم و پیش خودم دلیل می تراشیدم که حالت افسرده خودم رو توجیه کنم . خوب این برای منی که دوستام من رو به روحیه خوب و لب خندون و اراده قوی میشناسن خیلی بده . خیلی بد . حالا که این رو فهمیدم تصمیم دارم که از زندگیم در هر شرایطی لذت ببرم . عمر خیلی کوتاهه خیلی زودتر از اونچه که فکرش رو می کنیم ممکنه تموم شه پس بیاین خوش بگذرونیم .

پی نوشت ۱ . ولی خداییش کار خیلی سختیه ها . .

پی نوشت ۲ . راستی جریان کیف پست قبلی رو بگم . بعد از دوازده روز تماس متوالی و شنیدن اینکه سفارشتون هنوز در سیستم ما ثبت نشده روز سیزدهم زنگ زدم میگم خوب اومد تو سیستم میگن آره برات فرستادیمش و دیگه نمیتونی سفارشت رو کنسل کنی . خلاصه کیفم توی راهه داره میاد . کی برسه خدا میدونه .

این کانادایی های ...

2008-10-28T13:27:00.003-06:00

وقتی حوصله یا وقت ندارین تلفنی با کسی صحبت کنین با خوشرویی به اون طرف بگین نمی تونم صحبت کنم یا بعدا بهت زنگ می زنم . به خدا اون طرفتون هم می فهمه شعور داره گوشی رو می ذاره زمین دیگه مزاحمتون نمیشه . ولی اینکه بگین زودباش حرفتو بزن وقت ندارم یه ذره توهین آمیزه دیگه نیست ؟؟؟؟؟ یه چیز دیگه اینکه همیشه وقتی می خواین با اعضای نزدیک خانوادتون بدرفتاری کنین از خودتون سوال کنین آیا اگه غریبه بود هم من همینجوری باهاش برخورد می کردم ؟ خیلی موثره ها امتحان کنین . توی این روابط نزدیک گاهی اوقات ناخواسته به هم توهین هم می کنیم .
اوایل اومدنم به کانادا چیزی که برام خیلی جالب بود و با ایران فرق داشت تبلیغاتی بود که اینجا برای محصولاتشون می کنن . توی ایران اصلا قیمت چیزی رو توی روزنامه یا رادیو و تلویزیون نمی گن . اینجا نه تنها همه جا قیمت یه چیزی رو می گن خیلی راحت اسم محصول مشابه رقیب رو میارن و ازش بد میگن . یه چیز خیلی عادیه .خوب تا اینجاش خیلی خوبه آدم خوشحال و خندان قیمتها رو مقایسه می کنه و عزمش رو جزم می کنه برای خرید . ولی امان از هزینه های مخفی که منتظرن تو بگی بله و بیان یقه تو بچسبن و ولت هم نکنن . مثلا میگن موبایل ماهی ۳۰ دلار . نشون به اون نشون که برای ابتدایی ترین خط موبایلی که می گیری با مالیات و کوفت و زهرمار باید ۵۰ دلار در ماه بدی در حالی که فکر می کردی ۳۰ دلار . یکشنبه توی تلویزیون یه کیف زنونه چرم معمولی رو تبلیغ می کرد که خیلی جاهای مختلف داشت و چیز خوبی بود برای من که کلی خرت و پرت توی کیفم می ذارم و همیشه هم یه ساعت باید دنبال یه چیز تو کیفم بگردم . خلاصه گفتیم بذار یه بار خرید آنلاین کنیم ببینیم چه مزه ای داره . قیمت کیف رو می گفت ۱۹.۹۵ دلار و همراهش یه دستگاه ضبط صدای کوچولوی رایگان که مثل جاکلیدی بود میومد . هزینه پستش هم نزدیک هفت دلار . حساب کردیم دیدیم با مالیات ۳۰ دلار خوبه برای این کیف و دستگاه کوچیکه که حاضر و آماده بیاد در خونه . کردیت کارد رو آماده کردیم و شمارشو وارد کردیم و سفارشمون ثبت شد . مرحله بعد میگه اگه دستگاه ضبط صدای رایگان رو می خوای باید هفت دلار هزینه پست جدا گانه بدی . گفتم به درک نمی خوامش همون کیف خالی بیاد . ولی بوی پدرسوخته بازی هنوز به مشامم می رسید . تا اینکه دیدیم یه گوشه وبسایت کوچولو نوشته قیمت کیف به دلار کانادا ۲۹.۹۵ دلاره . یعنی اون ۱۹.۹۵ دلار آمریکا بوده . یعنی ۴۰ دلار . خلاصه همونجا منصرف شدم و گفتم زنگ می زنم سفارش رو کنسل می کنم . حالا از اون روز هر روز دارم تلفن می کنم بهشون می گن هنوز سفارشت وارد سیستم ما نشده . خدا آخر و عاقبت ما رو با اینا به خیر کنه . خیلی حواس آدم باید جمع باشه . یه بار دیگه هم سر پول هتل همین کلاه گشاد دلار آمریکا و کانادا سرمون رفته بازم تجربمون نمیشه .

از همه جا

2008-10-21T09:58:00.003-06:00

باید یه نظمی به نوشتنم بدم . مثلا یه روز خاصی از هفته آپدیت کنم . اینقدر حرف برای گفتن دارم که جمعبندیش خیلی سخت میشه .

توی این مملکت هرکی تصادف کنه و مقصر هم باشه پدرش رو در میارن که البته حقشه . اینو فهمیدم که هیچ چیزی به اندازه سلامتی آدم توی دنیا ارزش نداره . نتیجه این تصادف برای من کمردردیه که زمان می بره تا خوب بشه . آسیب جدی نیست ولی همش میگم خدایا نه ماساژ مجانی می خوام نه بالش صد و پنجاه دلاری و نه دستگاه فیزیوتراپی برای توی خونه . کاشکی اصلا این اتفاق برامون نمی افتاد .واقعیت وحشتناکیه اینکه فاصله مرگ و زندگی حتی کمتر از یه ثانیه می تونه باشه .
خیلی خوشحالم بعد از پنج ماه رژیم و ورزش تونستم حدود ۱۵ پوند کم کنم و به وزن دلخواهم برسم . البته خیلی آهسته و پیوسته بود ولی باز هم از خودم خیلی راضیم . منتظرم زودتر برم ایران اون تصویر غزال تپل دفعه پیش از ذهنشون دربیاد .
خیلی بی دین و ایمون شدم . ارتباطم با خدا خیلی کمه . اوایل برای بابام قرآن و فاتحه می خوندم . چند شب پیش موقع خواب یادم افتاد که ماه هاست برای بابام حتی یه فاتحه هم نخوندم . نه اینکه یادش نکنم همیشه یادش می افتم . یاد اینکه حتی نشد یه بار هم مزه سوغاتی که من براش از اینجا می برم رو بچشه . و یاد خیلی خاطرات دیگه ولی اصلا به فکرم هم نمیرسه که براش یه صلواتی هم بفرستم . باید یه کم برم سمت این چیزا برام خوبه . فکر می کنم بهم کمک می کنه .
باز هم سرما و شال گردن و کلاه و دستکش بافتنی . باز هم پوشیدن تا حدی که نتونی تکون بخوری و از نیم ساعت قبل از بیرون رفتن شروع به پوشیدن کنی و نیم ساعت بعد از رسیدن خونه هم مشغول درآوردن لباسات باشی . هنوز به این شدت نشده ولی بوش داره میاد . چیزی نمونده تا برسه .
توی یه رابطه دونفره که با سلام و صلوات برقراره یکیشون فکر می کنه که برای اون یکی داره سنگ تموم می ذاره و بهترین رفتار ممکن رو باهاش داره . ولی اون یکی دیگه این جوری فکر نمی کنه و از نفر اول شاکیه . انتظاراتش با چیزی که نفر اول فکر می کنه فرق داره در نتیجه نفر دوم هم شروع به رفتاری می کنه که رضایت نفر اول رو جلب نمی کنه . هر دو به یک اندازه خودشون رو محق می دونن و دیگری رو مقصر . دیگه این رابطه قابل نجات دادنه آیا ؟

پی نوشت . انگار مورد آخر خیلی نیاز به فکر کردن داره . زیاد جدی نگیرینش .

م مثل مادر

2008-10-07T11:24:00.002-06:00

امروز دوروزه که موندم توی خونه و دارم استراحت می کنم به خاطر تصادفی که در راه برگشت از کنسرت داشتیم بدنم کوفته و کبوده . کمردرد شدید دارم . باید خوشحال باشم که هستم به خاطر اینکه خدا بهمون خیلی رحم کرد . ماشینی که توش بودیم کاملا له شد و به تشخیص پلیس دیگه قابل استفاده نیست ولی خودمون آسیب جدی اصلا ندیدیم . یادآوری اتفاقاتی که برامون افتاد اشک رو به چشمم میاره . چقدر دلم مامانم رو می خواد . دلم محبت مادرانه می خواد که بدون هیچ توقعی از من بهم بگه استراحت کن و وقتی بر میگرده انتظار آماده بودن غذا رو نداشته باشه . الان بیشتر از هر موقعی دلم می خواست پیش مامانم باشم ازم مراقبت کنه و لوسم کنه . قربون صدقه ام بره . برام سوپ درست کنه . بهم اصرار کنه که بخور و من هم ناز کنم و نخورم . حواسش باشه که قرصم رو به موقع بخورم . من یه محبت کاملا یه طرفه از نوع مادرانه می خوام . کسی نیست قربون صدقه من بره من اینو به کی بگم . ولی این بار این محبت رو حتی از توی تلفن هم نتونستم حس کنم . نمیدونم چی شده . اشکال از کجاست . دیگه دوست ندارم باهاش تلفنی حرف بزنم . یعنی دیگه اصلا حرفی برای گفتن باهاش ندارم . دلم می خواد لمسش کنم . بوش کنم . از صبح تا شب فقط نگاهش کنم . نمیدونم این کابوس لعنتی کی می خواد تموم بشه ..............

فرهنگ شرقی و ماست و خیار

2008-10-03T09:05:00.002-06:00

توی ادمونتون رستوران ایرانی نداریم . کسی که هوس چلوکباب یا کشک بادمجون رستورانی بکنه باید دندش نرم سه ساعت رانندگی کنه تا شهر کلگری اونجا می تونه بره غذای ایرانی بخوره . خوب ما هم تا حالا دو بار گذرمون به کلگری افتاده که از رستوران ایرانی غافل نشدیم . اولین بار رفتیم جایی که همه دوستامون توصیه کردن . وارد رستوران که شدیم از همون اول همشون باهامون انگلیسی حرف میزدن . مثلا به قول دوستمون برای سفارش ماست و خیار هم باید می گفتیم که دوتا ماست و خیارز برامون بیار . غذاشم زیاد تعریفی نداشت . من اصلا خوشم نیومد . نه کیفیت غذاش خوب بود و نه اینکه اصلا احساس کردم توی یه محیط اصلا شرقی هستم حالا ایرانی که توی سرشون بخوره . تمام مدت سیخ نشسته بودم مبادا خطایی ازم سر بزنه . حداقل توی تورنتو رستوران ایرانیا یه ماهواره ای نوار ایرانی چیزی می ذارن اینجا که اونم نداشت .

دیشب اما ....

رفتیم یه رستوران مدیترانه ای در اصل لبنانی . از محیطش بذارین بگم مثل قهوه خونه سنتی های ایرانی . صندلی های قدیمی . یه قسمتی بود پر از قلیون . یه آهنگی گذاشته بود تو مایه های عربی . دو نفر کمی اونطرف تر از ما نشسته بودن تخته نرد بازی می کردن . صدای آشنایی که هر موقع مهمون داشتیم توی خونه ما میومد . چون بابام همیشه تخته بازی می کرد . کاشی های دستشوییش قدیمی و زردرنگ بود . از کیفیت غذاش هرچی بگم کم گفتم انگار که سر سفره خونه مامانم نشستم . دلمه با همون طعم آشنا . شامی کباب . و برنج و کباب خوشمزه که من که رژیم دارم حتی از یه دونه برنجش هم نتونستم بگذرم و حالشو بردم . یه سالادی بود به اسم تبولی تو مایه های سالاد شیرازی خودمون که توش دونه بلغور داشت . برای اینکه بدونم بلغور به انگلیسی چی میشه از خانمی که به میز ما سرویس میداد و لبنانی هم بود پرسیدم این چیه و کجا می فروشن که اسمش و آدرس یه مغازه رو برام نوشت . وقتی هم که منتظر صورتحساب بودیم دیدم یه کیسه بلغور آورد بهم داد میگه حالا این رو استفاده کن فکر کنم برای مدت طولانی بست باشه . یعنی من حال کردم . دوست داشتم تا زمان تعطیل شدن رستوران همونجا بچرخم بدون ذره ای احساس خجالت یا معذب بودن . به خانومه گفتم اولین بارمه که میام اینجا ولی مطمئنم آخرین بارم نیست .

حالا دیگه کیه که برای کباب پاشه بره کلگری ؟؟

ماه مهربان

2008-09-24T12:48:00.001-06:00

من از روز اول مدرسه ام چیزی یادم نمیاد . اصلا یادم نیست که اون روز بخصوص چجوری برگزار شد .من مدرسه رفتن رو از آمادگی شروع کردم . اون موقع ها توی مدارس کلاسای آمادگی هم داشتن و من هم از شش سالگی رفتم کلاس آمادگی . فقط یه تصویری توی ذهنمه که من با کاپشن صورتی و بنفش کمرنگ دست به سینه نشستم سر جام و معلممون داره حرف می زنه من هم خیلی استرس دارم و حواسم هست که ساکت باشم . ولی فکر نمی کنم مال روز اول مدرسه باشه چون کاپشن تنمه . ولی در کل از روزای مدرسه یادمه که صبح ها با بابام با شورلت رویال قرمزش می رفتیم مدرسه و سر راه هم معمولا از سوپرکوچولو پاستیل خرسی و هوبی می خرید برام . یادمه از مغازه شبستری برگشتنی آلوچه می خریدم و یه بار یه مشتری اونجا دعوام کرد و گفت پدر مادراتون چجوری اجازه میدن شما این آشغالا رو بخرین . و مغازه حقگو که یه زیرپله کوچولو بود و توش کلی خرت و پرت و کلیپس و گل سر می فروخت به نظرم خیلی بزرگ و با کلاس میومد . یادمه باید با دوستم شیرین یه چسب اوهو شریکی می داشتیم و چون من سر میز نشسته بودم اون هم لج کرد و چسب رو به من نداد و من فقط بی صدا گریه کردم . یادمه انگشتم خورده بود به بخاری داغ کلاسمون که یه محفظه آهنی پر از آتیش بود و من نشسته بودم و آروم آروم اشک می ریختم تا معلمم اومد و به دادم رسید . یادمه دوتا داداشام اسم معلم آمادگیم رو که سروش بود مسخره می کردن و می گفتن خانوم سیریش و من تصمیم گرفتم که دیگه اسم معلمام رو بهشون نگم ولی همون اوایل کلاس اولم اون رو هم لو دادم و خانم قناعتی هم تبدیل شد به خانم قناتی و من چقدر حرص می خوردم . از زمان مدرسه ایران جون رو یادمه که ناظممون بود و الان که فکر می کنم نمی فهمم چرا ما به اسم کوچیک صداش می کردیم . یادمه یه روز که موهام رو دوطرف سرم بسته بودم و بافته بودم و به نظر خودم خیلی خوشگل شده بودم سر کلاس یه عطسه کردم و محتویات دماغم همه پخش صورتم شد که معلمم آنچنان با نفرتی نگاهم کرد همه تصورم از خوشگلی و خوش تیپی خودم خراب شد. یادمه نخ بندکفش کیکرز سورمه ایم رو یه بار انقدر کشیدم که دیگه بندی برای کفشم نموند و من همونجوری با زبونه کفش آویزون و با خجالت اومدم خونه . یادمه یه بار که داشتم با ایران جون حرف می زدم کفتر روی سرم خرابکاری کرد . هربار مامانم میومد از اوضاع درسیم خبری بگیره معلمام می گفتن درسش خوبه فقط خیلی حرف می زنه . هنوز هم حسرت جشن تکلیفی که برامون نگرفتن توی دلم مونده . نمیدونم اون سال ما چرا جشن تکلیف نداشتیم . یادمه معلم کلاس دومم خانوم چاشنی دل ناجوانمردانه بهم یه سیلی زد چون واقعا من حرف نمی زدم بلکه جلویی هام بودن که داشتن حرف می زدن و من فقط گوش می دادم . هنوز یادمه چهره دختری رو که روبروی بوفه مدرسه ازم بیست تومن قرض گرفت که یه بسته چیپس استقلال بخره و فردا بیاد بهم پس بده ولی هیچوقت پولمو پس نداد . دیکته هام رو هم همیشه خودم می نوشتم و عمدا یکی دوتا غلط می نوشتم که معلمم شک نکنه مامانم خیلی می خواست بهم حال بده هفته ای یه بار دیکته بهم می گفت . و اما دوران راهنمایی بدترین دوره توی دوران تحصیل من بود . زمانی بود که باید کفش و جوراب تیره می پوشیدیم و هر روز صبح دم در کیفامون رو می گشتن . یادمه یه بار از یه شعری که توش کلمه پستان داشت خوشم اومده بود اون رو روی یه تیکه کاغذ نوشتم و بردم که به دوستم نشون بدم . دختره که کیفمو می گشت کاغذه رو پیدا کرد و خلاصه بادم نیست با چه بدبختی اون جریان به پایان رسید . دو بار می خواستن از مدرسه اخراجم کنن یه بار به خاطر اینکه رقصیده بودم و یه بار به خاطر اینکه گروه ما با یه گروه دیگه دعواشون شده بود و من به یکی گفته بودم موهات رنگ انه . دوستای خیلی بدی داشتم . و من چقدر خودم رو پایین تر از اونا می دونستم به خاطر اینکه دوست پسر نداشتم و تجربه سکس نداشتم و اجازه نداشتم که پارتی برم یا ماتیک بزنم . تنها عشقم معلم ریاضی و هندسه ام خانوم پیش نماز بود که فکر می کردم خیلی دوستم داره . بچه بد و بی انضباطی شده بودم ولی درسم هنوز خوب بود . شاید هم بد نشده بودم ولی باهام بد برخورد می کردن . توی دبیرستان اما بهترین دوستای عمرم رو پیدا کردم . جایی بودم که همه مثل خودم بودن . همه دوستم داشتن و من هم همه رو دوست داشتم . بهترین دوران تحصیلم همون سه چهار سال دبیرستان بود. ولی در مجموع تمام این ۱۲ سال تحصیل مدرسه ای هر سال اول مهر با عشق می رفتم مدرسه . عاشق اون حال و هوا و آلوچه و خرید از بوفه مدرسه و هیجان دیدن نمره هام بودم . عاشق روزای تعطیل برفی و رنگ کردن پیک شادی و هزاران چیز کوچولوی دیگه ...

کانادایی یا ایرانی مساله این نیست

2008-09-19T13:31:00.005-06:00

اوایل اکتبر دارم میرم کنسرت لیلا فروهر و روز آخر اکتبر هم کامران و هومن . نمیدونم شما هم اون ویدیوی کامران و هومن رو دیدین که توی آمریکاست و به دختری که داره باهاشون مصاحبه می کنه می گن که ما کانادایی هستیم . اگه ندیدین لینکش اینجا ست .

راستش لحظه اولی که این ویدیو رو دیدم ازشون لجم گرفت . نمی دونم ولی نمیشه دیگران به همین راحتی باور کنن که اونا کانادایی هستن . من از سبک کامران و هومن خوشم میاد . با آهنگاشون خیلی خاطرات خوبی دارم . الان هم توی ماشین سی دی آهنگاشون هست و هنوز هم که گوش میدم حال می کنم . همیشه آرزوم بوده که کنسرتشونو برم . پارسال توی تورنتو که اومدن می خواستم برم که بابام فوت کرد و دیگه حال کنسرت رفتن برامون نموند .حالا امسال از شانسم اومدن کلگری که دو سه ساعت بیشتر تا اینجا رانندگی نیست ما هم سریع بلیطشو گرفتیم .

و اما بعد گرفتن بلیط ازو گوشه و کنار مطالبی در مورد تحریم کامران و هومن توسط ایرانیا و اینکه چرا و به چه علت نگفتن ما ایرانی هستیم و اینکه ما کنسرتشون نمی ریم به گوشم می رسید . حتی جایی خوندم طرف با ابنکه عاشق معینه ولی به دلیل اینکه معین می خواد با کامران هومن کنسرت بذاره از رفتن به کنسرت معین هم صرف نظر کرده . یه ذره دچار شک شدم که واقعا آیا من خیلی بی غیرتم که اصلا حتی فکر اینکه به کنسرتشون نرم هم به سرم نزد یا اینکه بعضیای دیگه خیلی بیکار و اهل شعارن . به این نتیجه رسیدم که نه خیر من اصلا هم بی غیرت نیستم . الان بیشتر از اینکه از دیدن اون ویدیو لجم بگیره با دیدن حالت چهره اون دوتا برادر زمانی که می گن ما کانادایی هستیم دلم برای اونا و برای هممون می سوزه . ایرانی هایی که بعضی وقتا رومون نمیشه بگیم از کجا هستیم . خانم منیرو روانی پور اینجا خیلی قشنگ حرف دل من رو زده .

یه چیز دیگه : امروز فهميدم چطوری ميشه ردپای افراد رو توی وبلاگ دنبال کرد خيلی جالب بود يکی از لاهيجان با سرچ اين جمله ؛چگونه برای شوهرمان همسر خوبی باشیم؛ به وبلاگ من رسيده بود . واقعا که زن ايرونی تکه !

عذرخواهی از دوربین

2008-09-19T10:02:00.000-06:00

توی پست قبلی به دوربینم گفتم دوربین قراضه . درست بعد از نوشتن این پست داشتم از سر کار بر می گشتم توی ماشین کلمه قراضه همش توی ذهنم بود داشتم فکر می کردم حدود دو سه سال پیش که این دوربین رو می خواستیم بخریم چقدر ذوق و شوق داشتم . با کلی برنامه ریزی و تحقیق در مورد قیمت و کیفیت انواع دوربین دیجیتال از هرکسی که فکر می کردم اطلاعاتی داشته باشه می پرسیدم و بالاخره بعد از چند بار رفتن و اومدن نتیجه یه دوربین کانون آ۵۴۰ شد که هم قیمتش برامون مناسب بود و هم کیفیتش . کلی باهاش حال کردیم . اوایل هرجا که می رفتم دوربین رو هم با خودم می بردم . کلی عکس از مهمونی های خانوادگی دارم از همه چی و همه جا . دوربین خوبی بود و ما هم ازش راضی بودیم . خواستم حرفم رو پس بگیرم . دوربین من هیچم قراضه نیست . قدرش رو هم می دونم . با همین هم کلی عکسای خوشگل میشه گرفت اگه همه دفترچه راهنماش خونده بشه و بلد باشی که باهاش کار کنی . دوربین قدیمی قشنگم . خاطرات خوبی که برام ساختی رو یادم نمیره . ببخشید که بهت گفتم قراضه .

ماحصل کار با دوربین قدیمیم رو هم از این به بعد اینجا می ذارم . فعلا چند تا عکس از پاییز گرفتم .

من هنرمند

2008-09-17T11:35:00.000-06:00

عکاسی رو خیلی دوست دارم ولی عکاس خوبی نیستم . شاید کم حوصله ام و تنبل در بیرون بردن دوربین . شاید هم چون دوربینم زیاد حرفه ای نیست عکسای خیلی خوبی نمیندازم . ولی وقتی عکسایی که دیگران انداختن رو می بینم حال می کنم . می دونم اگر من هم همونجایی که عکاسه بوده برم و همون چیزایی رو که دیده ببینم ولی باز هم نمیتونم عکسای به اون قشنگی بگیرم . خوب بالاخره این هم یه هنر یاد گرفتنیه همینجوری الکی که نیست . اینجا پاییز قشنگی داره . رنگای مختلف برگها واقعا من رو شگفت زده می کنه .از هر طیف رنگی که بگی توشون هست زرد و سبز و نارنجی و قرمز . با اینکه پاییز فصلی هست که اصلا دوستش ندارم ولی باید اعتراف کنم مناظر قشنگی توی این فصل اینجا دیدم . شهری که من توش زندگی می کنم خیلی بزرگه از نظر مساحت و جمعیت توش گم هستن . و بینهایت سر سبزه . یعنی هر جاش که نگاه کنی امکان نداره درخت و سبزه و گل نباشه . نمیشه . باید خودم دست به کار شم و از همین دوربین قراضه به بهترین شکل ممکن استفاده کنم .

شکست سکوت

2008-09-09T14:09:00.001-06:00

اینکه وبلاگ داشته باشی و چندتا خواننده که از اینکه حرفاتو می خونن خوشحالی خیلی خوبه . ولی اینکه یه مدتی بی خبر هیچی ننویسی فقط به خاطر اینکه حوصله نداری تا زمانی که خواننده ای نیست مساله ای هم نیست ولی وقتی که حتی یک نفر اینجا رو می خونه قضیه فرق می کنه . درست مثل این می مونه که یکی تلفن زده و برات پیغام گذاشته و تو جوابشو ندی . بی ادبانه هست . من از همه تون عذر می خوام که بدون خبر دادن مدت زیادی ننوشتم . می دونین . راستش فکر کردم که یه پست بذارم که فعلا نمی نویسم ولی گفتم به قول معروف who cares . ولی خوب انگار که اشتباه کردم . توی زندگیم خیلی به خاطر این فکرایی که استنباط ذهن خودم بوده ضربه خوردم . اکثر مواقع اشتباه در میاد . دلیلش هم معلومه خوب من که جای شما یا بقیه نیستم که بدونم توی ذهنتون چی می گذره . بگذریم . ازتون ممنونم که سراغم رو می گیرین .

یکی از مشکلات من با زندگی کردن در اینجا اینه که بلد نیستم به انگلیسی دعوا کنم . بلد نیستم عصبانیتم رو نشون بدم . در کل با ابراز احساسات مشکل دارم . عصبانیت که توی فارسی هم باهاش مشکل داشتم چه برسه به اینجا . هنوز نمیدونم وقتی کسی انگشت وسطش رو بهم نشون داد در جواب باید چیکار کنم تا دلم خنک شه . خیییییلی بده ها . احساس می کنم دیگه من کم کم له می شم اگه کاری نکنم .
اینقدر دلم هوای ماه رمضون ایران رو کرده که سر کار دعای ربنا رو عمدا و با اینکه می دونم گریم می گیره گوش میدم بعد میرم توی توالت و گریه می کنم . صورتم رو می شورم و برمیگردم میام می شینم سر جام .
گاهی اوقات کسانی وبلاگت رو می خونن که دوست نداری بخونن . در اون صورت باید چکار کرد ؟
زندگیم هم یه جورایی مثل وبلاگ نویسیم شده . حرفی برای گفتن ندارم .

سانسور يا چی ؟!

2008-08-20T13:20:00.001-06:00

احساس بدی بهم دست ميده وقتی برای کسی کامنت ميذارم و ميره که بعد از تائيد نويسنده نمايش داده بشه . همين

پ.ن. من اصلا نميخوام در مورد خوبی يا بدی اين کار اظهار نظری بکنم . و اين رو هم می دونم که گاهی اوقات آدم مجبور ميشه اين کار رو کنه . من فقط حسم رو گفتم .

...

2008-08-19T16:08:00.000-06:00

روزی که به دنیا اومدی برای من یه عروسک کوکی که آهنگ می زد و بچه اش رو روی دستش تکون میداد آوردی . لباسش گلهای آبی داشت . نمیدونم هنوز هم توی جعبه اسباب بازیهای قدیمی هست یا نه . از به دنیا اومدنت چیزهای زیادی یادم نیست به جز کهنه هات که پارچه های سبز خال خال بود . بزرگتر که شدی یه بچه تپل با چشمای درشت سیاه بودی که از دور همه عاشقت می شدن ولی غریبی می کردی . کسی بهت نزدیک می شد گریه می کردی . جیغ جیغو بودی . من از این جریان ناراحت بودم . مهمون که می اومد جایی قایم می شدی و جلو نمیومدی و من از این کارت خجالت می کشیدم . هیچ وقت لحظه ای که توی گل گیر کرده بودی و گریه می کردی و من تو خیال خودم اومدم که از باتلاق نجاتت بدم یادم نمیره . زمانی که با کاشی برای جوجه هات خونه درست کردی و کاشی افتاد و اون بیچاره ها له شدن و تو چطور گریه می کردی . می دونی توی دوران بچگی تو و نوجوونی من زیاد روابط خوبی نداشتیم . همش باهم کل کل می کردیم . به هم فحش هم می دادیم . حتی کتک کاری هم کردیم . هنوز هم به خاطر اون لگدی که توی شکمت زدم از خودم شرمنده ام . همیشه بابت رفتاری که نسبت به توی کوچولو اون موقع ها داشتم احساس شرمندگی می کنم . تا اینکه دیگه کم کم هر دومون بزرگ شدیم . تا اینکه من یواشکی اون نوشته توی دفترت رو خوندم دفتری که جلدش رو خودت با گواش سبز و آبی رنگ کرده بودی و چه قشنگ شده بود . همیشه نقاشیت خوب بوده . و بعدش باز هم یه دعوای دیگه . ولی خوب شد که خوندم . تو هم نسبت به من احساس خوبی نداشتی . تو هم توی دلت به من فحش می دادی . ولی به هر حال ما خواهر بودیم .خیلی گریه کردم . بعد از اون جریان فکر می کنم با بزرگ شدن هردومون احساسی که بینمون وجود داشت هم بزرگتر شد . اوایل نه اینکه احساسی وجود نداشته باشه ولی شاید من خیلی نادون بودم که نمی خواستم ببینم .ما بزرگ شدیم . من رفتم سر کار دانشگاه و ازدواج کردم . و همیشه تو در کنارم بودی . همیشه پشتیبانم بودی و با اینکه هشت سال ازم کوچکتری ولی همیشه روی همفکریات حساب کردم و نظرت برام مهم بوده . همدردیها و دلداریهای تو بوده که خیلی اوقات آرومم کرده . تو الان دیگه برای خودت خانمی شدی دانشگاه و سر کار . موفقی و خوشحال . و امروز دروغ نگفتم اگر بگم که چقدر بهت احساس نیاز و وابستگی می کنم . چقدر به وجودت افتخار می کنم . و چقدر چقدر چقدر دوستت دارم . امیدوارم که من هم برای تو ( اگر نه به اندازه تو ) خوب باشم . پ.ن. می خواستم اینا رو برای تولدت بنویسم ولی نتونستم صبر کنم .

برنامه برای weekend

2008-08-18T10:17:00.002-06:00

خسته شدم از بس که جمعه ها به اين سوال :What's your plan for weekend

و دوشنبه ها به اين سوال : How was your weekend

جواب دادم . بابا ولم کنين . به شما چه که من تعطيلاتم می خوام چيکار کنم یا چیکار کردم . زمانی هم که می گم هيچی آنچنان تعجب می کنن که انگار جرمه آدم برای آخرهفته برنامه نداشته باشه . خودشون تا سرکوچه رفته باشن نون خريده باشن همچين با آب و تاب تعريف می کنن که انگار آپولو هوا کردن. خداييش مسخره است .

خیلی معمولی

2008-08-01T14:30:00.002-06:00

من يه زن معموليم . مثل خيلی از زنای ديگه . حرفای خاله زنکی رو دوست دارم . دوست دارم با دوستام بشينيم و درباره رژيم و دستور آشپزی و خانواده عمه و خاله و شوهر و خلاصه همه چی حرف بزنيم . ولی گاهی هم حوصله این جور حرفا رو ندارم و کسایی که این کارا رو می کنن مسخره می کنم . دوست دارم برای شوهرم آشپزی کنم . خوشم مياد وقتی غذايی رو که درست کردمو دوست داره با اشتها می خوره . ولی گاهی اوقات از اینکه این کار وظیفه منه شاکی می شم . دوست دارم مسئوليت خيلی از کارا رو به عهده شوهرم بذارم . توی مسائل مالی تکيه ام به اون باشه و مديريت اين مسائل رو بدم به اون و خودم خيالم از همه چی راحت باشه . ولی در عین حال دلم هم نمی خواد مثل انگل باشم و تا جایی که بتونم برای زندگیم پول در میارم . دوست دارم حامله بشم . دوست دارم لذت شير دادن به بچه ام رو تجربه کنم . دوست دارم شوهرم رو وقتی که پدر شده ببينم . ولی گاهی اوقات هم از دیدن عر زدن بچه اعصابم خورد میشه یا گاهی اوقات فکر می کنم خودم یا شوهرم آمادگیش رو نداریم . مثل خيلی از زنای ديگه گاهی چيزا رو دوست دارم و گاهی اوقات نه .گاهی اوقات خوبم و بعضی وقتا بد . خودم رو دوست دارم .

تو هم منو همينجوری که هستم دوست داشته باش .

خواسته های نا محدود من

2008-08-01T11:12:00.001-06:00

خدايا توی زندگیم خيلی اوقات شده که بهت گفتم اگه اينو بهم بدی ديگه هيچی ازت نمی خوام . خواستم خودم بهت بگم اين دفعه اگه همچين حرفی زدم باور نکن . اون چيزی رو که می خوام بهم بده ولی بدون که آخری نيست .

از اپرا تا به خانه برمی گرديم

2008-07-24T11:40:00.001-06:00

حتما دیدین توی برنامه به خانه برمی گردیم ( اگه هنوز پخش بشه) توی ایران مجری برنامه وقتی کسی داره آموزشی میده وسط کار هی ازش سوالای جورواجور می پرسه که بیننده ها جواب همه سوالای احتمالیشون رو هم بگیرن . گاهی این سوالا به نظر من بی معنی بود . مثلا طرف داره کاردستی درست کردن ياد ميده مجريه می پرسه ببخشيد اگه پارچه آبی نبود ميشه قرمز استفاده کنيم . خوب اين که معلومه مسخره . ولی اپرا عاشقشم چون توی هشتاد درصد از برنامه هاییش ( که من دیدم ) دقيقا از طرفی که داره حرف می زنه سوالی رو می پرسه که توی ذهن منه . چقدر اين بشر رو دوست دارم .

می دونستين که سکس بين زن و شوهر هم گاهی اوقات می تونه تجاوز باشه ؟ (که اکثرا هم خانم هست که مورد تجاوز قرار می گیره ) من که نمی دونستم . يعنی نمی دونستم که قانونی وجود داره که از زنی که توسط شوهرش مورد تجاوز قرار گرفته حمايت می کنه . ولی اينجا واقعا اين قانون وجود داره . برای خود من قابل هضم نيست . ديشب اپرا توی برنامش داشت به ملت آگاهی ميداد که اگه شوهراتون بهتون تجاوز کردن چيکار بايد بکنين . البته زمانی ميشه گفت تجاوز که با زور و تهديد به کشتن باشه .

زنده باد خودم

2008-07-23T13:18:00.002-06:00

مسواک زدن من یه سری آداب خاصی داره . بعد از اينکه مسواک می زنم حتما بايد دندونام رو توی آينه دستشويی نگاه کنم اگه یادم بره حتما باید برگردم و تمیزی دندونام رو توی آینه دستشویی ببینم . بعدش هم يکراست برم سراغ يخچال و يک قلپ آب خنک قرقره کنم و بعد قورتش بدم اينکار خيلی احساس خوبی بهم ميده . اگه اين دوتا کار رو نکنم انگار که مسواک نزدم .

ديگه اينکه تولدم هم آخر اين هفته يعنی جمعه است . به ايرانی ۴ مرداده که هميشه ۲۶ جولای بوده ولی امسال شده ۲۵ جولای .فکر کنم به خاطر اينه که فوريه امسال ۲۹ روزی بوده در حالی که هر سال ۲۸ روزه است . به هر حال مهم هم نيست .امسال دومين ساليه که روز تولدم زياد برام مهم نيست . آدمای زيادی اينجا نيستن که روز تولدم رو بدونن يا روز تولد من براشون اهمیتی داشته باشه . کسی اینجا نیست که اون روز به من کادو بده که چقدر من از کادو گرفتن خوشم میاد . کسی نيست....

ولی اشکال نداره خودم می رم برای خودم کادو از طرف ديگران می خرم . خودم پيشنهاد می دم که حتما بريم رستوران مورد علاقه ام (منگلی گريل ) . خودم به خودم می گم تولدت مبارک .

گذر زمان

2008-07-17T09:20:00.001-06:00

ترسیدم . اصلا فکرش رو هم نمی کردم . دیدم که بین ابروهام جای اخمم همچین بفهمی نفهمی داره روی صورتم می مونه و بعد از اخم کردنم خطش به کندی از بین میره . اين شد که برای اولين بار سريع رفتم و برای خودم يه کرم ضد چروک خريدم . از ديشب که خريدمش تا حالا که ۹ صبحه ۴ بار ازش به صورتم ماليدم . من نمی ذارم صورتم به اين زودی ها چروک بيفته . من با بدنم مهربون هستم و مرتب ورزش می کنم و کلی کار ديگه برای سلامتيم انجام ميدم نمی ذارم به اين زودی ها اثری از سن و سال توی ظاهرم به وجود بياد .

من که اصلا کارایی نمی کنم که خدایی نکرده باعث بشه ظاهرم بی ریخت بشه حالا اگه گاهی اوقات اخمالو ميشم یا انگشت دستام رو میشکونم یا به هیچ جوشی روی بدنم رحم نمی کنم و همه سریع قلع و قمع می شن یا اینکه با يه سوزن می افتم به جون موهای زير پوستی پام و همه پر و پام رو زخم و زيلی می کنم یا بعضی وقتا موقع ظرف شستن دستکش دستم نمی کنم یا بعضی روزا کرم ضد آفتاب نمی زنم يا ... دليل نميشه که بگیم من به خودم اهميت نميدم . والا...

پ.ن. خداييش وقتی کارايی رو که نبايد بکنم کنار هم می ذارم چقدر خجالت آور ميشه .

داستان دو ۵۴۰ متر

2008-07-10T16:10:00.003-06:00

يادمه مدرسه که می رفتم هم توی راهنمايی و هم دبيرستان امتحان ورزش ثلث سوم و يا ترم دوم يه دو طولانی بود به اسم دو ۵۴۰ متر . اسمش هم که روشه فکر کنم اگر ۱۰ دور دور زمين واليبال می دويديم می شد ۵۴۰ متر اگه اشتباه نکنم . يه مصيبتی بود اين دويدن . برای من که مثل عذاب اليم بود . برای بقيه هم همينطور بود از بس نفس کم مياورديم همه مجبور می شديم که از راه گلو نفس بکشيم نتيجه اينکه گلوهای هممون در اثر هوا تحريک می شد . خوب خوبه اش که سرفه و گلو درد بود . بعضی ها گلوشون به خونريزی می افتاد . بعضی های ديگه هم که اصلا مشکل تنفسی پيدا می کردن و از حال می رفتن . ولی ديگه برای نمره بايد می دويديم . الان که فکر می کنم می بينم چقدر معلم ورزشهامون احمق بودن که ماها رو وادار به همچين کاری می کردن بدون اينکه آمادگی قبلی داشته باشيم . خوب ما که گناهی نداشتيم . من يکی که هيچ وقت نمی دويدم مگر اينکه از اتوبوس جا می موندم يا اينکه عجله ای توی کارم بود . هيچ ورزشی به اسم دويدن برای من وجود نداشت . بقيه هم همينجوری بودن . بنابراين تا روز امتحان هيچ تمرينی در کار نبود . باور کنين هر لحظه امکان سکته هم حتی برامون وجود داشت . خلاصه خدا بهمون رحم کرد که جون سالم به در برديم . حالا چرا دارم اينو ميگم . دو سه هفته ای ميشه که يه برنامه تمرين دويدن رو شروع کردم . روزی نيم ساعت و شش روز در هفته . تلفيقی از دويدن و راه رفتنه و کم کم نسبت دويدن آخرای برنامه زياد ميشه تا آخرش بتونی کل نيم ساعت رو بدوی . الان که دارم اصولی می دوم می بينم که دويدن هم لذتبخشه . اصلا اون تصوير عذابی که من ازش داشتم الان ديگه وجود نداره .بلکه برعکس ازش خوشم هم مياد .

می خوام بگم چه خوبه که آدم از اولش برای هر چيزی معلم خوب داشته باشه . خداييش توی زنگ ورزش مدرسه ام من هيچ چيز بدرد بخوری ياد نگرفتم . حتی اعتماد به نفسم هم توی زنگای ورزش پايين ميومد چون نمی تونستم توی يه دقيقه ۴۰ تا دراز نشست برم یا نمی تونستم حتی يک ثانيه هم خودم رو بالای بارفيکس نگه دارم حتی اونقدر زور نداشتم که توی واليبال بتونم سرويسی بزنم که از تور رد بشه . هيچ وقت هم هيچ معلم ورزشی (که باور دارم وظيفه داشت به من بگه چيکار کنم) نگفت چيکار کنم تا اين ضعف هام درست شه . شايد قسمتیش هم تقصير اون معلمهای بيچاره نيست . جريان همون خانه و پايبست و اين چيزاست . نمی دونم ...

رانندگی با پيکان سبز

2008-07-04T08:23:00.001-06:00

من رانندگی رو خيلی دوست دارم . مخصوصا اينجا رانندگی کردن برام خيلی لذت بخشه همه چيز آروم و قابل پيش بينی . خيلی خوشم مياد وقتی به کسی راه ميدم و اون ازم تشکر می کنه يا کسی بهم راه بده و من براش دست تکون بدم . توی تهران هم رانندگی رو دوست داشتم .فقط اونجا توی جاهای شلوغ مشکل پارک و دنده عقب رفتن رو داشتم که همين باعث می شد زياد نتونم رانندگی کنم . يکی از دلايلی هم که توی امتحان رانندگی اينجا راحت قبول شدم همين بود که توی ايران کمتر رانندگی کرده بودم و خيلی از عادتهايی که اينجا خطرناک حساب ميشه ولی توی تهران جزو ضروريات رانندگی هست رو نداشتم .حميد ولی دست فرمونش خيلی خوب بود يعنی خوب هست ولی اينجا بعد از سه بار امتحان دادن گواهينامه شو گرفت خلاصه که برای ما شانس قبولی اينجا با ميزان تجربه رانندگی در ايران نسبت عکس داشت .رانندگی رو من با بابام ياد گرفتم .توی خيابونای اطراف فرديس جايی که خونه مامان بزرگم بود و يا نزديکای پارک طالقانی تهران که هنوز به شلوغی الان نشده بود . ماشينمون اون موقع يه پيکان سبز بود که دنده اش خراب بود و خيلی بد جا می رفت . خيلی اوقات اصلا جا نميرفت . اما بابام قلقش رو می دونست و همين باعث می شد که من فکر کنم اشکال از منه . جالبيش اينجا بود که بابام هم همینطور فکر می کرد . روزی که می خواستم برام امتحان بدم قرار شد که کمی زودتر با بابا برم محل امتحان کمی تمرين کنم تا موقع امتحان . نشون به اون نشون که ماشين رو از توی پارکينگ در آوردم و تا سر کوچه که رسيدم کلاچ ماشين رفت چسبيد اون ته و گير کرد و ديگه بالا نيومد و من اون روز با اتوبوس رفتم . بابام هم باز همه چيزو انداخت گردن من و گفت برو ولی من که بعيد می دونم تو امروز قبول بشی . خلاصه که رفتم و قبول هم شدم ولی باز هم بهم گفت اون ديگه چه افسری بوده که تو رو قبول کرده . می بينين که به خاطر اين همه تشويق بوده که من الان هم به رانندگی علاقه دارم ديگه !اون موقعا وقتی می خواستيم بريم فرديس ( کرج) توی اتوبان عموما بابا ميداد من بشينم و موقع برگشتن هم همينطور . يادمه يه بار نصفه شب بود و خلوت و صفی برای عوارضی نبود . من هم هنوز موقع راه انداختم ماشين مشکل داشتم و خاموش می کردم . ديدم جلوم که ماشين نيست ديگه ترمز نکردم سکه ۲۵ تومنی بود فکر کنم همينطور در حال حرکت بودم که انداختم توی کيوسک و گازيدم . بقيه پول و اون کاغذ رسيد رو هم نگرفتم . خيلی صحنه خنده داری بود بابام همينجوری مونده بود . اولين باری که بابام به خاطر رانندگيم تشويقم کرد زمانی بود که اينجا گواهينامه ام رو گرفتم (اون هم فکر کنم به خاطر اين بود که حميد رد شده بود ) بهم گفت تو باعث افتخار منی . چه کنيم ديگه ايرانی هستيم و مرد سالار .

2008-07-03T21:33:00.002-06:00

معمولا خودم چیزایی که می نویسم رو زیاد نمی خونم . اما پست قبلیم رو چند بار خوندم و گریه کردم . با خوندن نظرای شما گریه ام صدچندان می شد . از محبتتون اشکم در اومد سبزه عزیز- دریا جان -هستی مهربون -بابایی نازنین می خوام بگم که قدر خوبیتون و همدردی هاتون رو می دونم . من اصلا نمی خواستم ناراحتتون کنم یا به قولی ناله کنم فقط می خواستم بگم که خودم هم از صبوریم تعجب کردم . گاهی اوقات افسوس می خورم که چرا نبودم . خوب این اتفاقی بوده که باید می افتاده ولی چرا من اونجا نبودم که کنار بقیه باشم .به هرحال چیزیه که شده . من الان دیگه خوبم بخصوص بعد دیدن خانوادم خیلی آرومتر شدم . گذشت .و من فهمیدم که همه چیز ممکنه یه روز اون جوری که ما می خوایم نباشه . زندگی خیلی پیچیده است

معجزه

2008-07-02T10:33:00.001-06:00

خودم هم نميدونم چطوری موندم . چطوری تحمل کردم اون روزا رو . الان که به گذشته نگاه می کنم می بينم من خيلی پوست کلفتم . فوريه ۲۰۰۷ اومديم کانادا . قرار بود اولش توی خونه يکی از بستگان باشيم تا ببينيم اصلا اينجا چه خبر هست . دلتنگی خيلی زياد بود . هوا سرد . همه جا پوشيده از برف و گل .هيچ چيز قشنگی وجود نداشت که دلم رو خوش کنم . تنها دلخوشی نظم و آرامشی که حتی موقع برف سنگين هم وجود داره . نگرانی اينکه حالا کارمون چی ميشه . نکنه مجبور شيم از جيب بخوريم. دلتنگی و گريه های پشت تلفن . هر هفته توی وبکم مامان و بابام و عسل رو می ديدم . تا اينکه يک هفته مونده به عيد فقط مامان و عسل بودن .پرسيدم بابا کجاست گفتن رفته بيمارستان خوابيده برای چکاپ . حرفشون خيلی منطقی بود و باور کردم .گفته قلبم درد گرفته و چون کلا در مورد سلامتيش آدم وسواسی هست خواسته که بيمارستان بخوابه و همه بدنش چکاپ کامل بشه . از دو سه روز مونده به عيد هر روز از هرکی که باهاش صحبت می کنم می پرسم بابا مرخص نشد ؟ ميگن نه دکتر اجازه مرخصی نميده . ميگه بايد بيشتر بمونه حتی روز عيد هم مرخصش نمی کنن . سال تحویل به خونمون زنگ می زنم از شدت گریه عسل نمی تونه صحبت کنه . حس دلتنگی بدیه . من هم حالم گرفته میشه ولی خوب با میزبانمون باید بریم جشن عید و تحویل سال . میریم ولی حالم گرفتس . روز اول عيد به موبايل عسل زنگ می زنم . میگه طبق معمول هر سال خونه مامان بزرگمن با همه خاله ها و هرکی که دم دست هست تلفنی حرف می زنم . به عسل می توپم که مگه تو امسال کنکوری نيستی ؟مگه قرار نبود از اول عيد بری خونه ما که خاليه بشينی درس بخونی ؟مگه نمی دونی خونه ما بخاطر بابا هرسال عيد چقدر شلوغ ميشه مخصوصا امسال که مريض هم هست و از بيمارستان که بياد همه ميخوان بيان ديدنش ؟ ميگه چرا از فردا ميرم . يه بار ديگه زنگ می زنم عسل ميگه مامان بيمارستان پيش باباست . با مامان حرف می زنم ميگه من امروز بيمارستان نرفتم خدايا دارم ديوونه ميشم . فردا صبح زود با صدای حميد از خواب بيدار ميشم . رفته توی يه اتاق ديگه و به خونه ما تلفن زده . يه غريبه که حميد نميشناسه از خونه ما گوشی رو برداشته . حميد ميگه من دامادشونم و طرف گوشی رو قطع می کنه . خدايا خونمون چه خبره چرا کس ديگه ای که حميدهم نميشناسه گوشی رو برداشته ؟ دیگه می دونم چی شده . دیگه مطمئنم . حتی خوابش رو هم دو سه هفته پيش ديدم ولی نمی خوام باورش کنم . همون روز ديگه نمی تونن چيزی رو ازمون مخفی کنن . ميگن که بابا دقيقا دو سه ساعت قبل تحويل سال رفته . ميگن ايست قلبی بوده . ميگن بمون اگه بيای چيزی که عوض نميشه . ميگن ما از اينجا گزارش همه چيز رو لحظه به لحظه برات ميگيم . تو فقط آروم باش. ميگن تو تازه رفتی همه چيزو خراب نکن بمون بودن يا نبودنت اينجا فرقی نمی کنه . و من هم خيلی راحت قبول می کنم . نمی رم . می مونم و گريه می کنم . قرآن می خونم . روزای اول گريه هام بلنده ولی کم کم آروم تر ميشه . روزای اول توی بغل حميد و با صدا ولی بعدا جوری گريه می کنم که نفهمه مگه اون چه گناهی کرده که توی اين اوضاع اينقدر گريه های من رو هم تحمل کنه اون خودش هم الان زير فشاره . خلاصه گذشت . و من آخرين بار بابام رو پشت شيشه فردوگاه ديدم که داشت برام دست تکون ميداد . دفعه بعدی ديگه وجود نداره . حداقل توي اين دنيا وجود نداره . الان که يک سال و اندی ميگذره و به اين موضوع فکر می کنم باورم نميشه که اون من بودم که موندم . چطوری طاقت آوردم . معجزه بود . شايد هم خيلی پوست کلفتم يا اون موقع پوستم کلفت شده بود .باور کنين معجزه بود .

کلاس مهاجرت

2008-06-24T13:16:00.002-06:00

قبل از اومدنمون به کانادا سازمان مهاجرت برای ما يه کلاسايی گذاشت برای اينکه ما بتونيم يه ديد کلی نسبت به شرايط موجود در کانادا و چگونگی زندگی و کاريابی در اينجا رو بدست بياريم . يه خانم خيلی خوش صحبت توی اون کلاس بود که فکر کنم همه مهاجرای جدید هم میشناسنش خيلی از مسائل رو به ما گفت و هرچند که به لطف اينترنت و افراد ديگه آدم تقريبا می دونست که اينور چه خبره ولی به هر حال اون کلاس هم مفيد بود . يه جايی اون خانوم گفت(دقیقا کلماتش یادم نیست) که آقايون توچه داشته باشن توی کانادا ترتيب اهميت آدما توی کانادا اينجوريه : -بچه-زن-سگ-مرد.و همه از اين حرفش خنديدن . يادم نمياد که کسی از بین آقایون ناراحت شده باشه يا اعتراضی کرده باشه . همه فهميديم که اين يه شوخيه و اشاره به جامعه بيش از حد مردسالارانه ايران داره و داره ميگه که بابا اونور همه برابرن .که حتی توی صحبتاش هم اين رو گفت که اونجا حق همه بعنوان انسان يکسان هست و با همه يه جور رفتار ميشه و تفاوتی وجود نداره بين زن و مرد . ولی چند روز پيش توی يه وبلاگ که پيرامون مسائل مهاجرت می نويسه خوندم که صاحب وبلاگ برای اعتراض به اين گفته اين خانوم که توی کلاساش ميگه به فلان جا وبهمان جا نامه زده و داره از بقيه هم دعوت می کنه که اگر موافقن عليه دروغی که اين خانوم توی کلاس گفته ( توجه کنین دروغ )اعتراض کنن . می خواستم بگم خوبه آدم يه ذره ديدش نسبت به همه قضايا بازتر باشه . به فرض هم که اون خانوم در صحبتاش کمی اغراق داشت ولی در کل به من يکی که احساس خوبی داد .

بعضیا واقعا بیکارن.

2008-06-24T12:47:00.000-06:00

خسته ام. در حال انفجارم . ديگه احساس می کنم بيشتر از اين ظرفيت ندارم . دلم می خواد خودم باشم . تنها . با هيچکس مجبور نباشم حرف بزنم . در قبال هيچی مسئوليت نداشته باشم . هر کاری که دلم بخواد بکنم . هر وقتی که دلم می خواد از خواب پاشم و هرجا که دلم می خواد برم . دلم می خواد برم .دلم می خواد پيش کسی باشم که حرفام رو بفهمه . قبل از اون دلم می خواد که بتونم حرف بزنم . اصلا خودم هم نمی دونم که آيا حرفی دارم برای گفتن يا نه . خيلی داغونم خيلی زياد .سريع گريم می گيره . حتی وقتی می خوام بخندم اشکم مياد . ديوونه شدم رفت . جالب اينجاست که اطرافيانم هم توی همچين موقعيتی انگار توقعشون از من رفته بالا . انتظار همراهی بيشتری دارم اما افسوس....

دلم یه چراغ جادو می خواد

2008-06-17T14:37:00.001-06:00

گاهی اوقات به این فکر می کنم که اگر این شانس رو داشتم که این 27 سال زندگی رو دوباره تکرار می کردم ترجیح می دادم که به چه شکلی باشه . آیا تغییری درش می دادم؟ آیا جایی تصمیمی گرفتم که بعدا بگم کاش این کار رو نمی کردم ؟ و همیشه هم جوابم مثبته .

یه جاهایی قضیه چندان اهمیتی نداره و باعث تاثیر روی کلیت زندگی نمیشه مثلا اینکه اگر برگردم به یک سال و نیم پیش دیگه نمی ذارم این 5 کیلو اضافه وزن لعنتی به وجود بیاد یا اینکه ایکاش فلان جا فلان حرف رو می زدم . ولی دو چیز هست که روی کلیت زندگیم تاثیر گذاشته و من ازش راضی نیستم . اولیش رشته تحصیلیمه که ذره ای علاقه بهش ندارم . هیچوقت دیگه کامپیوتر انتخاب نمیکنم . و دومیش مهاجرته . اگه بخوام دوباره زندگی کنم قسمت مهاجرت رو به کل حذف می کنم . می شینم عین 70 میلیون نفر دیگه که توی اون مملکتن زندگیمو می کنم . با سختی ها و گرفتاریها و گرونی هاش می سازم ولی در عوض توی خونه خودم هستم .

2008-06-16T09:58:00.000-06:00

اين روزا دارم به اين فکر می کنم که وبلاگ نويسی هم استعداد ميخواد . اينطوری نيست که هرکس خوشش بياد که بنويسه بياد اينجا و هرچی خواست بنويسه . اصلا يه پديده ای هست که من تازه باهاش آشنا شدم و جديتر از اون تصوريه که من قبل از درست کردن وبلاگم داشتم . نوشته ها بايد يه نظمی داشته باشه . نکات دستوری توش رعايت بشه . و به نظر من بايد هر پست پيامی داشته باشه . از نظر علمی قضيه هم بايد بتونی يه قالب خوب و باسليقه داشته باشی . واسه منی که مثلا نميدونم چجوری وبلاگای توی ليست ويولت وقتی پست جديد ميذارن کنارشون گل مياد . يا نميدونم از کجا ميشه ردپای کسايی که اومدن توی وبلاگ رو از کجا ميشه پيدا کرد. يا اينکه از سرچ چه کلمه ای يکی به وبلاگی کس ديگه ای ميرسه هنوز خيلی راه مونده .

تلفن شخصی و اینگرید برگمن

2008-06-12T13:32:00.004-06:00

ساعت ۱۱ صبح

سر کارم محیط آروم و ساکتیه هرکی سرش به کار خودشه همسن خودم هم اصلا اینجا نیست یا بچه مدرسه ای هستن و یا خیلی بزرگتر از من. خیلی روی تلفن شخصی حساسن و اصلا توی ساعت کار نباید تلفن شخصی داشته باشی مگر مورد ضروری که اونم باید کوتاه باشه . رئیسم یه بار قبلا بهم تذکر داده بود که اون بار حق هم داشت و من زیادی تلفنی صحبت کرده بودم مخصوصا که فارسی حرف می زنم و به نظرشون عجیب هم هست ولی امروز واقعا ۳ دقه هم نشد که داشتم با حمید صحبت می کردم دقیقا هم لحظه ای که داشتم می خندیدم من رو دید . بلافاصله برام ایمیل زده که چرا تلفن شخصی داری . خیلی اعصابم رو بهم ریخت مرتیکه .

خیلی از محیط کارم بدم اومد .

ساعت ۱:۳۰ بعد از ظهر

همين الان مارگارت همکارم بدون هيچ مقدمه ای اومده و يکاره به من ميگه الان یادم اومد تو شبيه اينگريد برگمن هستی . خلاصه حسابی ذوق کردم . کيه که از تعريف بدش بياد . به نظر من اينگريد برگمن خيلی خوشگله . فکر اینکه برای يه لحظه هم به نظر مارگارت شبيهش بودم می تونه من رو خوشحال کنه . به من گفت دختر خوشگلی هستی . برای بقيه روز شارژ شدم .

از محيط کارم يه ذره خوشم اومد!

پ . ن . به اين فکر می کنم که با چه کارای جزئی و کوچیکی ميشه دیگران رو خوشحال کرد و چند درصد آدما اين موضوع رو می دونن و چند درصد آدما اون کارای کوچيک رو انجام ميدن ؟

دوستي واقعی

2008-06-12T08:47:00.004-06:00

از سال پيش که اومدم کانادا با آدمای زيادی برخورد کردم . البته منظورم ايرانيای زياديه . کسايی که مثل خودم درگير مساله مهاجرت و مشکلاتی که در پی داره به نوعی بودن . همه جور آدمی ديدم . از مهربون و دلسوز تا زيرآب زن و بدجنس . می خوام راجع به روابط دوستی خودم با اونا بگم . وقتی تورنتو بودم کسانی بودن که فقط توی کلاس زبان همديگه رو می ديديم و فقط سلام و خداحافظ و صحبت های مشترک در کلاس . روزهای اول مهاجرتمون بود و من که ذاتا آدم خجالتی و شايد مغروری بودم قدمی برای گسترش اين روابط برنداشتم شاید به خاطر اینکه از شخصیت هیچ کدوم خوشم نمیومد و از بين اون آدما هم هيچ کس تمايلی برای ادامه ارتباط با من رو نشون نداد . بعدش رفتم سر کار به عنوان صندوقدار توی يه فروشگاه بزرگ توی محله ای که اکثر ايرانيا توش ساکن بودن و بالطبع همکارای ايرانی زيادی هم داشتم . بعضياشون اونقدر مهربون بودن و هوامو داشتن که هميشه و همه جا محبت هاشون به يادمه و الان هم که ازشون دورم ولی باهاشون تلفنی هنوزم ارتباط دارم . ولی با اين حال با وجودی که معلوم بود دل مهربونی دارن انگار ديگه توی اون شلوغی زندگی وقتی برای دوستای جديد نداشتن . يا شايدم وقتی برای دوست اصلا نداشتن . تا اينکه ما از تورنتو اومديم ادمونتون . به نظرم با اينکه ايرانيا اينجا تعدادشون خيلی کمتره ولی دوست داشتنی ترن . من از همون روزای اول تونستم با خيلياشون رابطه برقرار کنم . رفت و آمد به خونه هم پيدا کرديم . هر چند وقت يه بار حتما ارتباط تلفنی داريم و از هم خبر می گيريم. با هم پيک نيک می ريم . با همه اينها برای من باز هم يه چيزی کمه . چرا نمی تونم با اينا مثل دوستای قديميم حرف بزنم .چرا با اينکه در ظاهر خيلی هم صميمی هستيم ولی اونا از درون من هيچی نميدونن همونطور که من هم چیزی از اونا نمیدونم .مشکل اين وسط از کجاست ؟ از منه ؟ در اينکه من در پيدا کردن دوست و محکم کردن روابطم به زمان احتياج دارم که شکی نيست . ولی تا همينجا هم هيچ پيشرفت رضايتبخشی ( البته از نظر خودم )‌ توی روابطم نداشتم . احساس می کنم که دوستای قديميم يه چيز ديگه بودن . با اينا انگار که رودربايستی دارم نمی تونم حرف بزنم . هميشه وقتی می خوام ببينمشون به اولين چيزی که فکر می کنم اينه که خوب حالا چی بپوشم در حالی که نبايد اينطوری باشه . ميشه گفت توی اين روابط من معذبم . احساس راحتی نمی کنم . بايد مراقب همه رفتارام باشم در حالی که روابط قبليم اينطور نبوده . مثلا اگر به فرض حموم نميکردم و موهام چرب بود همون يه موضوعی بود برای خنده ولی حالا اصلا امکان نداره با موهای سشوار نکشیده بخوام با اینا روبرو بشم چه برسه به زبونم لال حموم نرفته و با موهای چرب ! می خوام بگم قدر دوستيای قديميم رو هميشه ميدونم .

دلتنگی همیشگی

2008-06-11T10:22:00.002-06:00

ياد مامانم افتادم و اين شعر اومد توی ذهنم :

چه بی تابانه می خواهمت

ای دوريت آزمون تلخ زنده به گوری

واقعا دوری ازت خيلی برام سخته مامانی قشنگم

پ . ن . بقيه شعرو بلد نيستم و حتی نميدونم از کيه . هرکس اگه ميدونه بهم بگه ممنون ميشم .

ژنتيک

2008-06-11T09:08:00.002-06:00

من به خانواده خودم می بالم . شايد خنده دار باشه ولی از وجود شباهتهايی که بينمون هست خوشم مياد . مثلا من و مامانم و خواهر برادرام خيلی آروم هستيم و تن صدامون همگی پايينه يعنی آروم صحبت می کنيم . طرز خنديدن من و خواهرم خيلی شبيهه . موقعی که تلفن رو جواب ميديم صدامون رو با هم اشتباه می گيرن . هممون خيلی خوشخوابيم . باهوشیم ! بستنی خيلی دوست داريم و به هيچ مقداريش نه نمی گيم . جنس دندونای هممون خرابه و تا دلت بخواد دندون پوسيده و عصب کشی و روکش داريم .بعضی موقعا که به جایی خیره میشم انگار که جای بابام هستم و چشمهام چشمای بابامه خودم قشنگ می فهمم که چقدر نگاهم و پلک زدنم شبیهشه . بعضی مواقع چهارزانو نشستنم هم شبیه بابام میشه .

فکر که می کنم می بينم که داشتن يه چيز مشترک بين ما چند نفر حتی اگه يه خصوصيت بد مثل خرابی جنس دندون هم باشه ولی براي من اون ته دلم لذت بخشه و از اينکه کسايی هستن که مثل من بزرگ شدن و دقيقا همون حسهای بچگی من رو دارن و خيلی از خاطرات عمرم رو با اونها شريکم خيلی حس خوبی بهم دست ميده . نميدونم اسم اين حس رو چی می تونم بذارم . غرور يا هرچيز ديگه ای که هست فقط می دونم که خيلی حس خوشاينديه .

قانون مورفی

2008-06-06T16:08:00.002-06:00

توی شرکت ما يه جعبه اسنک هست که توش انواع و اقسام شکلات و بسته های کوچک چيپس و هله هوله توش گذاشتن و هرکس بخواد می تونه ازش اسنک بخره دونه ای ۱.۲۵ دلار . به نظر من وجودش اصلا چيز خوبی حداقل برای من يکی نيست چون من آدم هله هوله خوری هستم و مقاومتم در برابر اينجور چيزها کمه .مخصوصا شکلات . صد بار به خودم قول دادم که دیگه سراغ اون جعبه نمیرم ولی نشده .

امروز ساعت حدود ۳.۵ بعد از ظهر پشت ميزم نشسته بودم و بدجوری حوصله ام سر رفته بود .مخصوصا که جمعه ساعت آخر و شديدا منتظر اينکه وقت بگذره اين يه ساعت هم تموم شه که برم برای تعطيلی آخر هفته . دلم شديدا خوردنی می خواست . يه چيز شيرين .حتی میوه هم گزینه خوبی بود که میتونست راضیم کنه . خلاصه بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم قولم رو شکستم و رفتم يه شکلات اسنيکرز برداشتم و دلی از عزا در آوردم . هنوز شکلات از گلوم پايين نرفته توی تلفن همه رو پيج کردن که بياين توی اتاق ناهار تولد يکی از بچه هاست . رفتم و ديدم که کيک اسفنجی و خامه و توت فرنگی برای تولدش گذاشتن . خلاصه الان که دارم اينا رو می نويسم دچار يک احساس عذاب وجدان از خوردن همزمان کيک و خامه و شکلات هستم و از يه طرف هم عصبانی از جناب مورفی . زمانی که برای يه خوراکی له له می زنی هيچی پيدا نميشه ولی دقيقا زمانی که از خجالت خودت دراومدی گزينه های ناگهانی ديگه پيش ميان . کاريش نميشه کرد اينم يه قانونه ديگه مگه نه ؟

باور نمی کند دل من ...

2008-06-05T15:04:00.002-06:00

ديروز موقعی که داشتم توی اينترنت می چرخيدم به يه وبلاگی برخوردم که پدر و مادر جوونی از اول تولد بچه شون درستش کرده بودن و عکساشو اونجا گذاشتن ولی بچه چند روز قبل از تولد يک سالگيش در اثر يه مريضی ناگهانی مرگ مغزی ميشه و در عرض سه چهار روز فوت می کنه . طبيعتا لينکهايی که اونجا بود هم وبلاگهايی بودن با همون موضوع هرکسی به نوعی بچه عين دسته گلش رو از دست داده بود و برای يادبود براش وبلاگ درست کرده . حالم خيلی گرفته شد . دلم برای پدر و مادرهاشون خيلی سوخت . تا همين الان هم همش بهشون فکر می کنم . اصلا نمی تونم بفهمم . مساله مرگ فرزند اون هم توی سن خردسالی چيزيه که من تا به حال باهاش روبرو نبودم . و حالا ديگه نمی تونم و نمی خوام که ادامه بدم . فقط برای همه پدر و مادرايی که ديروز نوشته هاشون رو خوندم آرزوی صبر می کنم .خدايا ...

2008-06-05T09:07:00.002-06:00

خيلی ممنونم از کسايی که وقت می ذارن و اينجا رو می خونن و نظر می ذارن . خيلی خوشحال می شم .

دروغ مجازي

2008-06-02T14:05:00.001-06:00

تعجب مي كنم از اينكه چرا بعضيا توي وبلاگشون ديگه دروغ مي نويسن . يه چيزايي مي نويسن كه توي دوتا پست بعدي همون داره نقض مي شه . ديگه اينجا كه كسي با كسي رودربايستي نداره . البته شايد هم داره نمي دونم . ولي به نظر من حداقل توي دنياي مجازي بهتره آدم دروغ نگه و روراست باشه .

برابری عادلانه

2008-05-29T10:45:00.000-06:00

بچه که بودم در مورد برابری زن و مرد استنباطم اين بود که اين تساوی حقوق بر قراره به اين ترتيب که زن ها زايمان می کنن و در ازای اون مردا هم می رن سربازی . اين به اون در . به همين سادگی !

فتيله فردا تعطيله

2008-05-26T10:34:00.010-06:00

يکی از محاسن اينجا اينه که آخر هفته دو روز تعطيلی داريم . توی این دو روز آدم به همه کاراش میتونه برسه . هم استراحت هم تفریح و هم کارای عقب افتاده . شنبه تا ده صبح خوابيدم و بعدش پاشدم موهامو رنگ کردم که مدتها بود می خواستم يکدست تيره باشه و به کارای خونه هم کمی رسيدم البته که کمک هم داشتم . بعد از ظهر يه آبگوشت حسابی که دست زن برادرمان درد نکنه زديم به رگ و باز هم سه چهار ساعتی خواب بعدش هم که پاشديم يه خريد کوچولو و دوباره فيلم ديدن و چيپس و ماست و خوابيدن ساعت دو شب . خلاصه که خيلی خوب بود . روز يکشنبه هم به مال گردی و خريد و دوباره فيلم ديدن گذشت . ولی بهترينش همون روز شنبه بود که همش توی خونه بودم و فقط نيم ساعتی بيرون زدم اونم برای يه خريد کوچولو .

جمعه ها از شوق تعطيلی دوروز آخر هفته وقتی که از کار برميگردم خونه هم کلی انرژی دارم و شبش هم تا دير می تونم بيدار بمونم . درحالی که روزای معمولی هفته ديگه حدود ساعت یازده شب و یا حتی زودتر احساس می کنم بنزینم تموم شده . حالا معنی این آهنگ شهرام صولتی رو می فهمم که ميگه جمعه شبا بی قرارم !

این آخر هفته بالاخره فیلم بادبادک باز رو دیدم . خیلی قشنگ بود و از یکشنبه صبح هم کتابشو شروع کردم . راجع به افغانستان چیز زیادی نمیدونستم . خیلی دلم برای مردمش سوخت . دو تا فيلم ديگه هم ديدم Chuck & Larry که واقعا خنده دار بود و The Invasion که زیاد خوشمان نیومد .

ضمنا دوستای خوبم من نميدونم اينجوری که برای يه مطلب لينک می ذارم درسته ؟ اون چجوريه که وقتی روی لينک کليک می کنين آهنگ خودش شروع می کنه به خوندن ؟

پ.ن. تا حالا اين حس رو داشتين که سرتون سبک باشه و همش دلتون بخواد ولو شين؟ همش دلتون بخواد بخندین حتی زمانی که دارین خودتون رو توی آینه دستشویی نگاه می کنین با وجود غصه هایی که دارین ولی انقدر بی دليل بخندين که توی چشماتون اشک جمع شه ؟ دلتون بخواد که برقصين بدون اینکه آهنگی گذاشته باشن ؟ يه احساس سرخوشی که می دونين الکيه ولی بالاخره هست . شما هم خودتون رو می زنين به اون راه و می گين بی خيال همه چيز . بالاخره من اين حال رو تجربه کردم .

همشاگردی سلام

2008-05-26T09:57:00.003-06:00

ده سال پيش من کلاس سوم دبيرستان بودم . سالهای دبيرستانم دوستانی داشتم که باعث شدن من هميشه از اون دوران بعنوان يکی از بهترين دوره های زندگیم ياد کنم . بهترين دوست زندگيم رو هم توی همون دبيرستان پيدا کردم . یادآوری دبيرستان شهيد باهنر برای من هميشه يه حس خوبی رو به همراه داره . يه دفتر خاطرات که همه دوستای مهربونم برام توش نوشتن و يه آلبوم عکس و يه دنيا خاطره . کانادا که اومدم نه دفتر خاطراتم رو با خودم آوردم و نه آلبوم عکسها رو . هر دوشون رو توی يه کارتن خونه مامانم گذاشتم . سالهای اخير خيلی کمتر ياد اون دوران می کردم به هرحال توی يه دوره اي هستم که خيلی از اون زمانها دوره . حالا چی باعث شده که من بيام اينجا و راجع يه اون دوران بنويسم می خوام بگم که اون دوستای مهربون هنوز هم منو يادشونه و بعد از ده سال دوباره می خوان جلوی اون دبيرستان جمع بشن . بعد از تموم شدن دوران دبيرستان ديگه خبر زيادی ازشون نداشتم . تولد بعضياشون رو با ايميل تبريک گفتم که چون جوابی ازشون نگرفتم من هم ديگه ادامه ندادم . ولی کمابيش به برکت وجود اورکات ازبعضیاشون خبر داشتم . ولی اخيرا ايميلی از همون دوستای قديمی گرفتم که باز هم من رو برد به اون دوران خوش . همه دوباره می خوان با هم به دبیرستان باهنر برن . دوستم افسانه که هر سال بهار ازگلهای درخت بهار نارنج خونشون برام يه رشته رو نخ می کرد و می آورد بهم گفت که اين بهار هم با ديدن اون درخت ياد من افتاده . چقدر حال کردم . بعد از ده سال ؟! خداییش من که یادم نبود ! يادمه توی همون سالها باباش رو از دست داد با همه بچه ها رفتيم ديدنش و من چقدر گريه کردم . توی این يه سالی که من هم بابام رو از دست دادم خيلی بيشتر یادش می کنم و حالشو توی اون لحظه می فهمم .

سیما ، آزاده ، بهاره ،ليلا ، مينا ، وارش و بقيه که اسماشون الان توی ذهنم نمياد همشون تا هميشه توی ذهن من می مونن . خيلی دوست داشتم که بودم و من هم روز قرار حتی زودتر از ساعت مقرر می رفتم جلوی مدرسه و همه رو بعد ده سال ميديدم . ولی اشکال نداره ايشالا قرار های بعدی .

دلم شديدا آلبوم و دفتر خاطراتم رو خواست .

طبیعت کانادا

2008-05-21T20:51:00.002-06:00

این هم یک عکس از کوه های راکی در کانادا . این عکس رو از توی تله کابین گرفتم . به نظر شما شبیه نمک آبرود نیست ؟ تنها فرقش با نمک آبرود در نریختن آشغاله .

سفر

2008-05-20T09:03:00.004-06:00

اين آخر هفته به جاي دو روز سه روز تعطيلي داشتيم يعني دوشنبه هم تعطيل بوديم و به قول خودشون long weekendبود . ما هم از فرصت استفاده كرديم و چهار نفري رفتيم مسافرت به كلگري و بعد از اون هم يه شهر كوهستاني به نام Banff. خيلي خوب بود . هواي عالي و طبيعت قشنگ . توي اين مسافرت من يه چيزايي فهميدم :

1-من عاشق شوهرم هستم .

2- نبايد موقع بستن در كاپوت ماشين اون رو محكم ول كرد تا ديگه باز نشه و نشه در اول مسافرت روغن ماشين رو چك كرد و توي شيشه شور ماشين آب ريخت . ( اميدوارم كه امروز حميد بتونه در كاپوت رو باز كنه ) . خدايا شكرت كه در طول مسافرت نيازي به باز كردنش نشد .

3- يكي از لذت هاي زندگي غذا دادن به حيوونهاست . مخصوصا اردك ها .

4- اگه طبيعت همراه با دريا يا درياچه و يا حتي رودخونه باشه من بيشتر ازش لذت مي برم .

5- بعد از پنج شش ماه زندگي كردن توي اين شهر بهش عادت كردم و وقتي از مسافرت برمي گردم احساس مي كنم كه به خونه برگشتم .

6- كانادايي ها خيلي كوه نديده هستن .

7- طبيعت ايران خيلي قشنگه ولي رسيدگي نميشه و امكان استفاده از اون وجود نداره . اين واقعا باعث تاسفه .

8- برادر من و خانومش خيلي خوش سفر هستن .

9- دوربين ديجيتال سوني براي كسايي كه نمي خوان عكساي حرفه اي بندازن بهترين دوربينه و اگه در حالت اتوماتيك هم گذاشته بشه در هر شرايطي عكسهاي خيلي با كيفيتي ميده

10- لزوما توي هر رستوران ايراني كه بري فرهنگ ايراني هم نمي بيني و احساس راحتي نمي كني .

11- بايد خودمو لاغر كنم .

12- هيچي جاي مسافرت همراه همه خانوادم به شمال رو نمي گيره .

تفاوت

2008-05-13T14:33:00.004-06:00

نوع اول:توی زندگيم هميشه سعی کردم روی پای خودم باشم . از سال اول دانشگاهم یا حتی قبل ترش توی فکر کار پیدا کردن بودم . با تدريس خصوصی برای دوست و آشنا شروع کردم تا اينکه توی آزمون بانک قبول شدم و از سال دوم دانشگاه شدم کارمند بانک . به خاطر کار درسم هم ديرتر از بقيه تموم شد . چه اعصاب خوردی هايی که سر مرخصی دادن و ندادن رئيسم و نمره دادن و ندادن استاد دانشگاهم کشيدم . زمانی که همه همدانشگاهيام باهم می گفتن و می خنديدن و قرار سینما و گردش می ذاشتن من بايد بدو بدو ميومدم و بدو بدو می رفتم سر کار تا مرخصی ساعتيم تموم نشه . از وقتی که رفتم سر کار مخارج دانشگاهم با خودم بود . انگار عذاب وجدان می گرفتم که از خانوادم چيزی بخوام که برام بخرن . البته مامان و بابای مهربونم هم در حدتوانشون هيچوقت برام کم نذاشتن . اما من اينجوری بزرگ شدم . بعد از ازدواجم هم تا يکسال درس و کار و خونه و شوهر داری همه باهم قاطی شده بود . تا بعد از تموم شدن درسم به يه ثباتی رسيد . صيح های زود سرکار رفتن و عصری برگشتن و به کارای خونه رسيدن و آخر هفته هم کارای باقيمونده و مهمونی رفتن و کمی به زندگی رسيدن . مدل زندگی من هميشه اينجوری بوده .

نوع دوم :بعضی از اطرافيانم ولی اصلا در فکر کار نبودن با وجوديکه وضع مالی خانوادشون از ما بهتر نبود وليکن تمام خرج دانشگاه و خريد جهاز و لباس و قر و فر و بريز و بپاششون با مامان و بابا جونشون بود. وقتی هم که شوهر کردن باز هم توی خونه موندن و با ناز و ادا خواستن که درس بخونن ولی نه براي اينكه بتونن فرصت شغلی بهتری داشته باشن ! مهمونی های زنونه و بريز و بپاششون به راه بود. خلاصه که شوهره از صبح میره دنبال کار و خانوم واسه خودش می گرده و مهمونی زنونه و کلاس زبان و آرايشگاه و هر کاری که دوست داره هم برقراره .اين هم يه جورشه .

خلاصه که من به خاطر کار کردنم خيلی از خوشگذرونی ها رو از دست دادم ولی در ازاش چيزای ديگه ای بدست آوردم که شايد شخصی از نوع دوم دلش بخواد که جای من باشه . خدايا شکرت اما من بعضی وقتا خيلی دلم می خواد که از نوع دوم باشم .

نظر شما چيه ؟

دلتنگی های من

2008-05-06T09:35:00.004-06:00

این روزا خیلی بغض دارم .نمیدونم چرا به مرور زمان دیگه کمتر دستم به تلفن میره که به ایران زنگ بزنم . خیلی موقعا شدیدا احتیاج دارم که باهاشون حرف بزنم ولی ترس از اینکه یهویی بزنم زیر گریه باعث میشه که خودم رو به یه کار دیگه ای مشغول کنم . اونا هم کمتر بهم زنگ می زنن . شاید دلیل اونا هم همین باشه . البته خوب اختلاف ساعت هم مزید بر علت میشه . خدایا یعنی میشه یه روزی دیگه این فاصله میون ما نباشه ؟ پهلوی هم باشیم ؟ وقتی گشنه از راه می رسیم غذای مادرشوهر جان حاضر و آماده باشه و با هم ناهار بخوریم . سر کار یهو تصمیم بگیریم شام بریم خونه مامانم اینا و سریال رو که دیدیم آخر شب برگردیم .مامان هم برامون از پیتزاهای خوشمزه اش درست کنه؟یعنی میشه دوباره شب عید ها توی اکباتان واسه خودم بچرخم و گاهی اوقات هم توی مغازه مادرشوهرجان بهشون کمک کنم ؟ خدایا همین چیزای کوچیک که اون موقع به نظرم نمیومد چقدر الان برام دور و دست نیافتنی شده. چقدر الان برام با ارزشه . چقدر برام لذت بخش بوده و من نمیفهمیدم. میخوام دوباره اونجوری زندگی کنم .می ترسم . از روزی که عادت کنیم که از هم دور باشیم و از هزاران چیز دیگه که حتی می ترسم به زبون بیارم .

پ . ن . فکر کنم که اسم این وبلاگ رو باید بذارم ناله های من . بهتر نیست !؟

خوشبختي

2008-05-05T09:13:00.000-06:00

خيلي خوبه كه همسرت هم مثل خودت و حتي بيشتر از خودت از اومدن داداشت خوشحال باشه . خيلي خوبه كه با داداشت مثل برادر خودش رفتار كنه . خيلي خوبه كه خانواده تو براش مثل خانواده خودشه . اين روزا خيلي خوشحالم .عزيزم ازت ممنونم. اين روزا از وجود همتون لذت مي برم . من خوشبختم .

مهاجر

2008-04-25T09:41:00.001-06:00

جريان اومدن ما به اينجا خيلی شوخی شوخی جدی شد . برنامه جدی برای مهاجرت نداشتيم . من که اصلا هيچ تصوری از اينجا نداشتم و هيچوقت فکر نمی کردم که روزی جدا از مامانم اینا حتی توی یه شهر دیگه زندگی کنم چه برسه به یه کشور دیگه . نه اینکه بدم بیاد زندگی در خارج از ایران رو تجربه کنم ولی برام بعنوان یه آرزوی درجه اول نبود . اصلا بهش فکر نمیکردم . زندگی کسايی رو که خارج از ايران زندگی می کردن توی ذهن خودم يه جوری از زندگی خودمون جدا می دونستم و هميشه احساس می کردم که يه فاصله بزرگ بين من و اونا وجود داره . يه جورايی فکر می کردم اونا باکلاس ترن !! سوغاتی هایی که از خارج (!) میارن به چشمم خیلی باحال میومد . وقتی از سفرها و دردسرهایی که توی فرودگاه و موقع سفر براشون ایجاد شده تعریف می کردن من فکر می کردم که من کجا و اونا کجا . حالا که خودم هم اومدم اينجا اين ور دنيا بعد از گذشت يک سال می بينم که آره اون فاصله وجود داره . بين من و اونايی که توی ايران گذاشتم و اومدم . ولی من از اونا باکلاستر نشدم . من فقط دلتنگ شدم و نگران فاصله ای که بوجود اومده که روز بروز هم داره بيشتر ميشه ...

وبلاگ من و دردسرهايش

2008-04-23T11:26:00.002-06:00

قبل از اينکه برای خودم يه وبلاگ درست کنم با خوندن نوشته های ديگران خيلی دلم می خواست من هم بنويسم . از نوشتن خوشم مياد مخصوصا که حرفای دلت و درد دلهات باشه . گاهی اوقات اين کار رو می کنم و احساس می کنم که تخليه می شم . به خاطر همين هم تصميم گرفتم که يه وبلاگ داشته باشم . حالا از هفته پيش که اين وبلاگ رو درست کردم هر روز ميگم امروز ديگه حتما می نويسم . حالا فهميدم که نوشتن همچين آسون هم نيست .تا وقتی روی کاغذ برای خودته شايد آسون باشه ولی وقتی داری نوشته هات رو با بقيه شريک می شی اصلا کار آسونی نيست . دليل ننوشتن من اينه .ولی من نمی خوام که اين کار رو ول کنم . می خوام ادامه بدم و بنويسم .

بماند که همون اول همچين نطقم کور شد که تا دو روز می گفتم ميام و پاکش می کنم و ديگه طرفش هم نميرم . وليکن من اين کار رو دوست دارم پس بايد انجامش بدم . من يه آدمم . همه کارام نميتونه به نظر همه خوشايند باشه. ای کسی که سر اين وبلاگ از دست من ناراحت شدی . ای کسی که خيلی دوستت دارم و شريک همه چيز من هستی .ای کسی که به خاطر وجود تو و به خاطر اينکه خدا تو رو سر راه من قرارداد هميشه خدارو شکر کردم . من هم اگه جای تو بودم ناراحت می شدم . حق داری .اگه تو جای من بودی چطور ؟ خيلی ازت ممنونم که هميشه تلخی ها رو زود تموم می کنی . اين رو بدون که از زندگی با تو لذت می برم .

براي مخاطب خاص

2008-04-18T09:13:00.001-06:00

سلام شيوا جان تنها راهی که به فکرم رسيد تا هم ازت تشکر کنم و هم ازت چند تا سوال بپرسم همينجاست . ازت ممنونم که برام نوشتی . من از کجا می تونم بدونم که تو من رو لينک کردی و آيا تو هم وبلاگی داری و اينکه چطوری ميشه اون رو لينک کرد . اصلا لينک کردن يعنی چی ؟يعنی يه لينک از وبلاگت توی صفحه خودم بذارم ؟#blushخیلی ممنون میشم اگر ایمیلی از خودت برام بذاری و یا برام ایمیل بزنی که من بدونم چطوری باهات تماس داشته باشم . باز هم از لطفت ممنونم

يه سوال ديگه هم دارم اينکه ميدونی چرا اسمايلی های من درست نميفته روی صفحه؟

بی عنوان

2008-04-15T15:40:00.003-06:00

اين آخر هفته که گذشت هوا خيلی عالی بود با دوستامون رفتيم پيک نيک و خوش گذشت . بد نبود . نميدونم چرا نميتونم از خوشی های اينجا به اندازه ايران لذت ببرم . بايد روی خودم کار کنم .الان از سر کارم دارم اينا رو می نويسم . کی گفته که اينجا ديگه از ولگردی و بيکاری سر کار خبری نيست و بايد هشت ساعت کامل در روز کار کنی و فلان و بهمان . من که الان يه ساعتی هست دارم مگس می پرونم . ديگه ديدم کاری نيست گفتم بيام يه کمی بنويسم . هنوز هيچ خواننده ای ندارم و نميدونم که چجوری می تونم دوست های خوبی پيدا کنم . خيلی چيزا هم هنوز در باره وبلاگ نويسی نميدونم . وگرنه دوست دارم خوشگلتر از اينها بشه . فونت فارسی هم روی کامپيوتر اينجا ندارم و ميرم توی کامنت دونی يه وبلاگ ديگه می نويسم بعد کپی می کنم ميارم اينجا .نميدونم چرا اسمايلی هام هم درست در نمياد. من دوست وبلاگی می خوام . خيلی برام جالب و هيجان انگيزه که ديگران درباره نوشته هام نظر بدن.

هنوز نميدونم که راجع به چه چيزايی می خوام توی اينجا بنويسم . راجع به مسائل خصوصی زندگيم ؟ نه . راجع به سياست ؟ راجع به مسائل اجتماعی و مهاجرت ؟ شايد.راجع به شاديها و غصه هام ؟ حتما می نويسم .

حکم

2008-04-14T09:25:00.002-06:00

دیروز حکم چهارنفره بازی کردم .#tongue خدایا خواسته من رو چه زود برآورده کردی .ازت ممنونم . برای تنها کسی که ميدونم اينجا رو می خونه : تولدت مبارک #party #kiss #heart هميشه به خاطر وجود تو در زندگيم احساس غرور می کنم .دوستت دارم .

The earth moved ,we didn't

2008-04-11T09:54:00.002-06:00

از بچگی هام يا بهتر بگم نوجوونيم اين جمله يادم مونده .مال پوستر يه فيلم از کيارستمی ( اگه اشتباه نکنم )‌.درباره زلزله رودبار بود .روم خيلی تاثير گذاشت . و الان فکر می کنم که چند بار بعد از اون هم زمين تکون خورده . تکونهايی که کافی بوده برای تکون دادن هزارها تن خاک و عوض کردن زندگی خيلی از آدمهايی که روش زندگی می کردن .ولی ما هنوز تکون نخورديم ...

اولين نوشته من

2008-04-11T09:02:00.000-06:00

سر کارم منتظر نشسته بودم تا بيان پرينتر رو درست کنن . توی کتابخونه کنار ميزم يه سری کارت شرکت رو پيدا کردم . داشتم باهاشون بازی می کردم که ياد پاسور بازی افتادم .آخ که چقدر دلم برای حکم بازی کردن های دور همی تنگ شده . توی شمال يا هرجای ديگه .يعنی اينجا توی اين شهر بزرگ کسی نيست که من بتونم باهاش حکم بازی کنم و حال کنم . بابام (روحش شاد باشه ) حکمش خيلی خوب بود . اون هم حکم خيلی دوست داشت . تخته نرد هم دوست داشت . خوراک هميشگيش بود . ايشالا اونجا هم يکی رو تا حالا پيدا کرده باشی که باهاش تخته و حکم بازی کنی بابايی . اول عيد که سال تحويل شد اولین سالگرد نبودنت بين ما بود .که اگر هم بودی من توی اين يک سال بيشتر از دو ماه نميديدمت .ولی اينجوری تو من رو توی اين يکسال هر روز ديدی .الان هم داری نگام می کنی؟پس بدون که دوستت دارم و بدون که دلم برات تنگ شده . روز دوم عيد خونه يکی از دوستای ايرانيمون دعوت بوديم و برات حلوا درست کردم . اونا هم برات فاتحه خوندن . روحت هميشه شاد باشه .